۱. آمادگی زیرساختی و پدافند غیرعامل (قبل از حمله)
حفاظت فیزیکی در زمان جنگ نباید «آشکار» باشد. هدف این است که مرکز مورد نظر از بالا و از بیرون، متروکه یا کم‌اهمیت به نظر برسد.

- خاموشی مطلق (Blackout): تمام چراغ‌های محوطه، پروژکتورها و تابلوهای راهنما باید خاموش شوند. استفاده از چراغ‌های قوه با فیلتر قرمز الزامی است.
- پوشش حرارتی کانکس‌ها و کیوسک‌ها: کیوسک‌های نگهبانی به دلیل داشتن مانیتور و سیستم‌های برقی، در دوربین حرارتی پهپاد می‌درخشند. سقف و بدنه کیوسک‌ها باید با «توری استتار چندطیفی» یا لایه‌های فوم عایق پوشانده شود.
- تغییر چیدمان موانع: موانع ورود (نیوجرسی‌ها) نباید به شکلی باشند که راه فرار خودروهای خودی را ببندند. چیدمان باید مارپیچ (S-Shape) باشد تا سرعت خودروی مهاجم را بگیرد اما مانع دید محافظ نشود.

 ۲. پروتکل مقابله با پهپاد و حملات هوایی
در زمان جنگ، بزرگترین اشتباه نگهبان، ایستادن در فضای باز و نگاه کردن به آسمان است.

- توزیع نیرو (تفرق): نگهبانان نباید در اتاق مانیتورینگ یا کیوسک تجمع کنند. استقرار باید در «پست‌های غیررسمی» (مثلاً پشت دیوارهای بتنی یا زیر سایه‌بان‌های طبیعی) انجام شود.
- شنود صوتی: به محض شنیدن صدای وزوز (شبیه چمن‌زن)، فرض بر حمله پهپاد انتحاری است.
   *   اقدام: اعلام وضعیت قرمز در بیسیم، ترک فوری کیوسک‌های شیشه‌ای (خطر ترکش شیشه) و پناه گرفتن در جان‌پناه‌های بتنی یا زیرزمینی.
- کوری سنسور پهپاد: در صورت مشاهده پهپاد در ارتفاع پایین، استفاده از کپسول‌های آتش‌نشانی (پودری) یا نارنجک‌های دودزا در محوطه، دید دوربین پهپاد را مختل کرده و مانع قفل شدن موشک روی هدف می‌شود.

۳. مقابله با خرابکاری شهری و نفوذ (تهدیدات زمینی)
تیم‌های خرابکار در زمان جنگ از آشفتگی ناشی از آژیر خطر برای نفوذ استفاده می‌کنند.

- کنترل تردد سخت‌گیرانه: در زمان وضعیت قرمز هوایی، تمام ورودی‌ها باید قفل شوند. هیچ خودرویی (حتی با آرم دولتی) نباید بدون بازرسی دقیق بدنه و زیر خودرو (با آینه) وارد شود.

- پایش پیرامونی نامحسوس: یک نفر از تیم حفاظت باید با لباس شخصی و در بیرون از محوطه (در عمق جبهه ورودی) به عنوان «دیده‌بان جلو» مستقر شود تا تردد مشکوک یا تجمع افراد ناشناس را قبل از رسیدن به درب اصلی گزارش دهد.
- حفاظت از تاسیسات حیاتی: پست‌های برق، مخازن سوخت و اتاق سرور باید توسط دوربین‌های مداربسته مجزا و نگهبان مسلح پوشش داده شوند (احتمال پرتاب مواد منفجره از روی دیوار).

 ۴. تجهیزات انفرادی ضروری در شیفت جنگی
هر محافظ در زمان جنگ باید «کوله بقا» به همراه داشته باشد:
1.  ماسک گاز و فیلتر: (برای مقابله با نشت مواد شیمیایی ناشی از انفجار یا حملات شیمیایی).
2.  جعبه کمک‌های اولیه انفرادی: (شامل تورنیکه/رگ‌بند برای جلوگیری از خونریزی شدید ترکش).
3.  رادیو جیبی با باطری: (برای شنیدن اخبار رسمی و وضعیت آژیر در صورت قطع شبکه بیسیم).
4.  سلاح با مهمات اضافه و جلیقه ضدگلوله/ترکش.

۵. سلسله مراتب واکنش در زمان وقوع انفجار
اگر محل کار مورد اصابت قرار گرفت، وظایف حفاظت فیزیکی به ترتیب زیر است:
1.  گزارش سریع: اعلام دقیق محل اصابت و نوع خسارت به مرکز فرماندهی.
2.  قرنطینه محل: جلوگیری از ورود افراد غیرمسئول به محل انفجار (احتمال وجود بمب دوم یا پهپاد دوم که برای هدف قرار دادن امدادگران می‌آید - Double Tap).
3.  پایش هوایی مجدد: در حین امدادرسانی، یک نفر باید منحصراً آسمان را بپاید؛ زیرا دشمن معمولاً پس از انفجار اول، پهپاد شناسایی می‌فرستد.
4.  هدایت پرسنل: هدایت کارمندان به پناهگاه‌های از پیش تعیین شده طبق نقشه خروج اضطراری.

 ۶. توصیه‌های حفاظتی برای «محافظین پیشکسوت و نیروهای مردمی»
- عدم استفاده از موبایل: سیگنال موبایل در زمان جنگ «هدف‌زن» است. گوشی‌ها باید در جعبه‌های فلزی (قفس فارادی) یا خاموش باشند.
- هوشیاری نسبت به «تخلیه تلفنی»: دشمن در لباس نیروهای امدادی یا بازرس، با تماس تلفنی سعی در کسب آمار تلفات و میزان خسارت دارد. هیچ اطلاعاتی پشت تلفن ندهید.

خلاصه دستورالعمل برای ابلاغ به نیروها:
 «همکار گرامی، در زمان جنگ، کیوسک شما سنگر شما نیست؛ بلکه تله شماست. همیشه یک راه فرار داشته باشید، از تجمع بپرهیزید، آسمان را به اندازه زمین بپایید و در زمان آژیر خطر، اولویت با حفظ جان و سپس پایش نامحسوس از جان‌پناه است،.»